Vredegroet vanuit Cross Culture!


We leren Syrisch dansen. We roosteren marshmallows. We bidden. We maken koekjes, sleutelhangers en alcoholvrije cocktails. Geregeld zijn er tranen, maar, we lachen ook verbazingwekkend veel. Want ja, hoe stom zijn die Nederlanders eigenlijk om schone borden te ‘wassen’ in een teiltje vol vies afwaswater?

Elke dag beginnen we na het ontbijt met een verhaal uit de Bijbel. Dit jaar elke dag een gelijkenis van Jezus. We spelen het samen na. ‘Getver, de verloren zoon ligt letterlijk languit in een modderplas, en knuffelt daarna de nette witte blouse van de vader vies’. Een koninklijk feestmaal blijkt de dag erna vol te stromen met armen en gehandicapten. En, de herder is nogal een onbesuisd type. ‘Bizar! Hij laat 99 schapen achter om één verloren schaapje te vinden!’ 
Er zit kracht in deze verhalen. Ze brengen iets op gang. We bespreken ze in kleine groepjes met elkaar. De verhalen kruipen langzaam onder je huid. 
Ik hoor het, ‘s middags in de rij voor de achtbaan of samen uitpuffend na de zeskamp.


Waarom ga je eigenlijk met zoiets sociaals mee, terwijl je soms depressief wordt van de stormen in het leven? Al jaren wachtend op een verblijfsvergunning. Trauma’s die elke nacht terugkomen. Een verslaving die keer op keer te sterk voor je is. ‘We kennen elkaar niet, en toch zijn we hier één, ik heb dit nog nooit meegemaakt’. Het Koninkrijk van God, onze Verlosser Jezus Christus. Het is soms zo tastbaar en voelbaar aanwezig. Ik, gezien en geliefd door een Vader in de hemel? Het laat me niet los, maar ik heb nog nooit zoiets gehoord..., en: ‘Wat is samen huilen toch fijn... toen we bij het kampvuur om de beurt begonnen te vertellen over het geluid van straaljagers en bommen, vluchten, je kinderen beschermen, en telkens opnieuw moeten beginnen’.

Is je sores met zo’n weekje opgelost? Nee. Is de storm gekalmeerd? Nee. Maar hier zijn we samen. 
Armen zijn geen objecten voor hulpverlening, maar vrienden. ‘Ik hoor je, dans naast je, huil met je’. Je bent niet alleen. We wachten niet met onze vriendschap tot het lek gedicht is. Éven delen we de strijd. En, even hoor je de storm van het leven niet meer als je elkaar samen omhoog begint te zingen. Yesu Azali Awa.. Jezus Christus is met ons… Halleluja! 

Een paar flarden van de groepsvakantie van afgelopen zomer. Ik dacht: beter laat dan nooit... want, we willen iedereen van Hervormd Vreeswijk, bedanken voor al het meeleven, steun en gebed. 

Een vredegroet namens Cross Culture!
Theo Vreugdenhil

 
terug